STOWARZYSZENIE RODZICÓW DZIECI
   Z PORAŻENIEM MÓZGOWYM
Baner część 1Baner część 2
Objawy mózgowego porażenia dziecięcego
Autor: Dr hab. n. med. Prof. UR Sławomir Snela
Dodano: 2009-03-05
Kategoria: Mózgowe porażenie dziecięce
Rozpoznanie m.p.dz. nastręcza duże trudności, tym większe im młodsze jest dziecko. Związane jest to z niedojrzałością Centralnego Układu Nerwowego i brakiem charakterystycznych objawów klinicznych schorzenia. Dla wczesnego rozpoznania m.p.dz. istotne znaczenie ma obserwacja dzieci z tzw. zagrożenia ciążowo–porodowego. Pierwsze objawy schorzenia mogą pochodzić z narządu ruchu, jak również z innych narządów lub układów.

Pomocne w rozpoznaniu m.p.dz. są:
  • błądzenie gałek ocznych, zez
  • brak reakcji lub nadmierna reakcja na bodźce dźwiękowe
  • zaburzenia czucia
  • niepokój, zaburzenia snu
  • trudności pielęgnacyjne przy ubieraniu, kąpieli
  • tzw. „odgięciowe” ułożenie dziecka
  • nadmiernie nasilony odruch ssania
  • trudności w połykaniu
  • trudności w karmieniu od pierwszego tygodnia życia.

Do najwcześniejszych objawów ze strony narządu ruchu należą:
  • reakcje kurczowe grup mięśniowych
  • drżenie kończyn
  • wyprostne odruchy mięśni karku i kręgosłupa (w skrajnych postaciach nawet tzw „opistotonus” – polegający na sztywnieniu kręgosłupa i wygięciu go łukowato ku tyłowi z głową odgiętą do tyłu)
  • przywiedzeniowe ustawienie bioder, zgięciowe kolan, końskie stóp tj. krzyżowanie kończyn dolnych i ustawianie stóp w zgięciu podeszwowym
  • przetrwanie poza określony czas odruchów fizjologicznych tj. zbyt długie utrzymywanie się odruchów typowych dla noworodka i niemowlęcia
  • pojawienie się odruchów patologicznych
  • klasyczna asymetria ułożenia tułowia i kończyn dolnych
  • czynnościowa skolioza lędźwiowa (skolioza – skrzywienie kręgosłupa)
  • kręcz szyi
  • przykurcze przywiedzeniowo-rotacyjne barków tj. krzyżowanie kończyn górnych i ustawianie barków do wewnątrz
  • przykurcz zgięciowy łokci, nadgarstków i palców rąk

Ostateczne rozpoznanie m.p.dz. można ustalić dopiero pod koniec 1 roku życia, a nawet później, gdy objawy kliniczne są już utrwalone. Rozpoznanie nie jest kwestią jednorazowej wizyty u lekarza specjalisty a raczej rezultatem nawet kilkumiesięcznej obserwacji pacjenta.